Frå dag til dag

Det vart ei lita mimrestund med gamle bilde i dag. Eg fann ei mappe frå 16. oktober 2005, som inneheldt foto frå ein tur over Tæla, med nedstigning til Kvenndalen om Fjellenden. Eg hugsar faktisk turen godt, den dag i dag. Det var ei fin haustferd.

Da bussen til Surnadal Billag var på veg til ferjeleiet på Halsa laurdag 30. september 1967, kolliderte den med ei folkevogn og eksploderte. Ingen menneskeliv gjekk tapt. Men hadde bussen vore full av passasjerar, kunne dette ha enda med ein katastrofe.

I dag set barneidrettsreglane klåre grenser for rangering og bruk av resultatlister. Slik var det ikkje før i tida. I Tidens Krav for 27. september 1967 finn vi resultatlista for idrettsdagen ved skulane i Surnadal. I praksis meiner eg at det betydde Øye og Mo.

Dødsbodskapen kom ikkje heilt uventa. Eg visste at Jostein hadde vore sjuk ei stund. Likevel er det rart å tenke på at han no er borte. Jostein og eg var vener i meir enn 45 år.

Dette er ei lita historie frå opphaldet mitt på St. Olavs Hospital. I all si enkelheit handlar ho om noko som lett kan sjåast på som berre ein liten detalj. I meg sette ho derimot varig merke.

Etter ein pause på to og ei halv veke, er Vebju atter på beina. Kroppen til mannen bak tastaturet har fått sitt høgst påkrevde vedlikehald.

Da eg tidleg på 80-talet var redaktør i avisa Stjørdalingen, hadde eg ofte kontakt med Jon Leirfall. Ein dag kom han innom redaksjonen med eit lesarbrev, der han stilte dette spørsmålet: Kan ein vedstabel vere eit kunstverk? Svaret til Leirfall var nei.